Sandra Vrijdags (Gekwek) - Liefde is eindeloos, aandacht niet

Men vraagt mij regelmatig of ik altijd zo een groot gezin wilde en het antwoord is : ‘Ja!’ Ik droomde daar als tiener al van.

Mijn eerste kind Iris is nu 20 jaar oud en bij dat eerste kind is alles nieuw.  Na Iris kwamen er nog tien kinderen. Vincent (18), Esther (17), Nele (15), Wouter (13), Niels (10), Thijs (8), Lies (6), Mats (4), Fee (2) en Vic (4 maanden).

Dat kindje slorpte enorm veel van mijn aandacht op. Eigenlijk was ik voortdurend met haar bezig: spelen, verzorgen en knuffelen, maar toen er meer kinderen kwamen kon dit natuurlijk niet meer. Een per een kwam er een kind aan en telkens was het een beetje aanpassen. Praktisch, maar ook hoe de tijd te verdelen.

Af en toe hoor of lees ik de opmerking dat je je kinderen toch niet de aandacht kunt geven die ze nodig hebben wanneer ze met zoveel zijn. Mijn kinderen krijgen inderdaad niet altijd even veel aandacht als in kleinere gezinnen, maar wel waar nodig is.  Ik heb daar goede voelsprieten voor ontwikkeld.

Bewuste één-op-één momentjes

De oudste kinderen weten zelf wanneer ze het beste mijn aandacht vragen. ’s Avonds wanneer de kleintjes in bed liggen. Soms praten we dan over serieuze zaken en moet er iets van hun hart of vragen ze advies. Een andere keer is het gewoon wat lachen en vertellen. Hun karakters verschillen ook erg: van echte flapuit tot een meer timide kind. Vaak geven ze overdag al eens terloops aan dat ze wat te vertellen hebben want sommige zaken zijn nu eenmaal niet geschikt voor de kleintjes. Al pikken die bij ons toch vaak nog iets op dat niet voor hun oortjes bestemd was.

Met de oudere kinderen die in het middelbaar of op de hogeschool zitten, hebben we ook de traditie om samen ‘iets’ te doen wanneer de examens achter de rug. Meestal is dat ontbijten en gaan winkelen. Af en toe ga ik ook een broodje eten met hen in de stad. Dan spreken we af tijdens de middagpauze en blijven de jongere kinderen eens op school eten. We hechten daar veel belang aan. Het zijn meestal kleine fijne momenten al gebeurt het ook weleens dat een van de kinderen ergens mee zit dat opgelost moet worden. Af en toe zijn er ook eens tranen of wordt er een boos. Alle emoties passeren hier wel. Over school, over vrienden, over familie.

Bij de jongste kinderen vind ik het vaak moeilijker om individuele aandacht te geven. Ze volgen kort na elkaar en eisen me vaak letterlijk op. Vastklampen of hard beginnen schreeuwen om mijn aandacht vast te krijgen. Soms leidt dit tot negatief gedrag zoals met iets gooien waar dan meteen moet op worden gereageerd.  Toch probeer ik ook hier de kinderen apart te nemen om met hen over iets te praten. Waarom ze hun huiswerk niet gemaakt hebben of waarom iemand uitgesloten wordt of waarom ze zo boos werden.

Ideale momenten zijn dan vaak de autoritjes naar de tandarts, dokter, zwemles, logopedie (je rijdt wat af in een groot gezin!). We zijn dan dicht bij elkaar en hebben zo de tijd om te luisteren en te praten (al kwelen we soms ook luidkeels mee met de radio natuurlijk). Deze gelegenheid wordt vaak aangegrepen om moeilijkere zaken aan te kaarten (ook door mij!).  Schoenen kopen doe ik nooit met de hele kroost tegelijk, maar per 1 of 2. Zo is er nadien ook nog tijd om ergens een ijsje of taartje te gaan eten.  Een ander rustmoment is het voorleeskwartiertje, een ideaal moment waarop eens iets kan gezegd of gevraagd worden. Mijn man neemt dan weer af en toe een kind mee naar zijn werk of hij gaat ermee zwemmen of naar de kinderboerderij. Dat vinden ze super.

Ze hebben ook elkaar

In een groot gezin is het ook zo dat de jonge kinderen tienergedrag overnemen zoals tegenspreken en eens met de deuren gooien. Wat de oudste kinderen pas deden vanaf een jaar of twaalf doen de jongere kinderen nu al. Soms is dat grappig, maar soms ook helemaal niet.

Verder denk ik dat de manier van aandacht geven niet anders is in een groot gezin.  Wel geven ze elkaar ook aandacht. Zussen onderling, de groten aan de kleintjes of omgekeerd. Dat is zeker een pluspunt. Wanneer baby Vic huilerig is en ik heb mijn handen vol dan is er altijd wel iemand om te troosten. Als een van de zussen wat verdrietig is kan een zus dit soms beter begrijpen. Pret kunnen ze samen hebben. Ze spelen veel rollenspelen. Ook de zoon van 13 doet daar nog aan mee J. Soms gaat een ouder kind eens met een jonger kind praten over iets vervelends op school ofzo. Of ze gaan er eens mee naar de speeltuin of naar de stad. De kleintjes op hun beurt kruipen ook op schoot bij de ouderen en zeggen soms lieve dingen als : ‘Ik heb jou gemist!’ Natuurlijk ook minder leuke dingen, maar ik onthoud liever de mooie dingen.

Ik ben trots op mijn gezin!

Lees meer op de blog van Sandra en in het artikel in De Standaard dat verscheen ter gelegenheid van de Week van de Opvoeding.

blog
Sandra Vrijdags (Gekwek)

Voor de Week van de Opvoeding blogt Sandra Vrijdags over tijd voor je kinderen in een groot gezin. Sandra is mama van elf kinderen en vertelt haar verhalen op haar eigen blog Gekwek.

 

blog week van de opvoeding