Opvoeden in migratiecontext

Over hoe het opvoeden tussen culturen en groepen kan verschillen is in de wetenschappelijke literatuur uitgebreid gerapporteerd vooral vanuit cultuur vergelijkend en ook historisch vergelijkend onderzoek. 
Kinderen opvoeden gebeurt steeds binnen een maatschappelijke context. Bij allochtone gezinnen speelt de migratiecontext een belangrijke rol. In westerse landen is het proces van intentioneel opvoeden steeds belangrijker geworden, men kan spreken van een ver-wetenschappelijking van de opvoeding. Bij allochtone gezinnen (Turkse en Marokkaanse) zijn ouders veel minder bezig met dit intentioneel proces.
In alle samenlevingen hebben kinderen een belangrijke waarde, hoewel het kindbeeld anders ingevuld wordt. Zo erkennen de meeste ouders de eigen aanleg van kinderen. Meer dan autochtone ouders, beschouwen allochtone ouders kinderen wel als erg kneedbaar. 
Wanneer we kijken naar de opvoedingsdoelen, kunnen we over het algemeen zeggen dat allochtone ouders dezelfde opvoedingsdoelen hebben als autochtone ouders hoewel er volgens de onderzoekers wel accentverschillen zijn. Veel allochtone ouders zijn om economische redenen gemigreerd en geven in het verlengde daarvan prioriteit aan doelen op vlak van opleiding, werk en maatschappelijke positie. Verschillen tussen autochtone en allochtone ouders blijken zich sterk te concentreren op twee opvoedingswaarden met name autonomie en conformiteit. In diverse onderzoeken is aangetoond dat het belang van autonomie, ofwel zelfbepaling en zelfstandigheid, doorgaans meer wordt onderschreven door ouders afkomstig uit hooggeïndustrialiseerde westerse landen. Conformiteit, ofwel aanpassing aan de eisen die de omgeving stelt, is juist een doel dat in nietwesterse samenlevingen meer nadruk krijgt. Ook tussen de niet-westerse gezinnen zelf zijn er grote verschillen. Bovendien is er veel aan het veranderen. Er ontstaan mengvormen en eigen vormen van opvoedpraktijken. Eén onderzoek besluit ook dat allochtone moeders (in het onderzoek Turkse moeders) niet anders opvoeden dan autochtone moeders. Er is wel een verschil in de manier waarop de moeders tegen de opvoeding aankijken. Gezinnen met een migratiegeschiedenis krijgen naast de opvoedingsstijl gangbaar in het thuisland ook te maken met de opvoedingsstijlen in het huidige land. Dit vormt een palet van keuzes maar brengt allochtone ouders ook in een spanningsveld. Vaak terugkerende thema’s zijn hier de mate van vrijheid, emotionele steun en disciplinering, gezagsrelaties,organisatie van de steun voor de kinderen.