Katrien Verhegge - Mijmeringen over de gezinstafel

Stilaan opnieuw examentijd. De lessen lopen op hun einde. Onze studenten die tijdens de week op kot zitten, blijven ineens al thuis deze week. Een leuke verrassing, nu manlief voor zijn werk in het buitenland zit.

Heel eerlijk: ik geniet van die blok- en examenperiode. Ik mag het hen wel niet te vaak zeggen. Ik geniet van die tijd, omdat het die periode van het jaar is waarin we het meest samen aan tafel zitten. De drukke programma’s van eenieder tijdens het jaar vallen stil en er is maar één focus: studeren en op de gepaste, vaste tijden samen eten. De tafelmomenten, vaak hun enige pauzes, worden in die periode de momenten van samen lachen, samen babbelen, ook samen huilen. Favoriete bezigheid is bovendien lachen met vader en moeder, maar ik gun hen die ontspanning ten volle.

Discussie over mens en maatschappij

Het katapulteert mij terug naar mijn kinderjaren. Ons gezin was gekend voor het lange tafelen. Het waren de momenten dat we de samenleving gingen veranderen en er heftig gediscussieerd werd over mens en maatschappij. Als jongste spruit van zeven ging het soms mijn petje te boven en probeerde ik er mij er wel ‘ns tussen te slaan, maar ik weet vooral dat ik genoot van dat gezelllig samen zijn.

Tegelijkertijd komen ook de herinneringen naar boven wanneer het niet zo leuk was aan tafel. Er waren evengoed de momenten dat de spanning tussen mijn ouders te snijden was omdat moeder niet klaar was met het eten en vader op tijd terug naar zijn werk moest. Heel het gezin was stil. Er waren ook de keren dat één van de pubers woedend wegliep van tafel omdat hij of zij niet akkoord ging met de afspraak. Of het eindeloos wachten tot één van de kinderen toch minstens één lepel soep moest proeven en niemand die toegaf….   

Mijmeringen die boven komen bij het zien van de campagnefilm van de Week van de Opvoeding 2017: Wat als een gewone tafel iets bijzonders wordt? 

Een rode draad loopt doorheen mijn mijmeringen: het is het samen even stil staan, het samen tijd maken voor..., het samen dingen uitspreken die zo essentieel zijn bij het opvoeden. Niet de vraag of we de juiste opvoedingstheorie hebben toegepast, niet de vraag of het verjaardagsfeestje wel speciaal genoeg was, niet de bekommernissen omdat een vriendin het net anders aanpakte met haar zoon of dochter… Er vooral ZIJN voor elkaar, met vallen en opstaan.

Je buikgevoel volgen, te simpel of net niet?

Onlangs had ik een korte gedachtewisseling met iemand rond wat opvoeden nu eigenlijk is. Het was naar aanleiding van mijn blog rond de pedagogische tik, die ik liever pedagogische onmacht noem. Ze wees mij er op dat ze nu toch vooral aan haar kinderen meegaf dat opvoeden voornamelijk je buikgevoel volgen is. Niet te veel nadenken! Ik twijfelde een beetje. In se ben ik het er volledig mee eens, maar anderzijds leek het mij een beetje te simpel, zomaar altijd je buikgevoel volgen?

Misschien kan ik door het reflecteren bij de campagnefilm van de Week van de Opvoeding, dat buikgevoel een beetje beter kaderen. Opvoeden is dan vooral jezelf zijn, stilstaan bij wat je denkt en van daaruit er ook zijn voor de kinderen: goesting hebben om iets gezellig te doen, voelen dat je kind niet lekker in zijn vel zit en efkens gerust gelaten willen worden, ergens weten dat je je puber beter toch laat merken dat je het niet met hem eens bent…  Maar misschien nemen we soms onvoldoende de tijd om dat buikgevoel te laten spelen en laten we ons overrompelen door de rush van de dag, door enkel te bespreken wat evident is, door het kiezen van de gemakkelijkste weg. Ik vermoed dat het daarom is dat ik even twijfel bij het volgen van je buikgevoel.

Een tafel kan echt heel bijzonder worden en is het ook heel vaak! Ik hoop dat de Week van de Opvoeding voor velen van jullie een kans was om gewoon even stil te staan bij jezelf, bij de kinderen, bij het samen delen met elkaar.

Katrien Verhegge
Katrien Verhegge - Mijmeringen over de gezinstafel

Katrien Verhegge, administrateur-generaal van Kind en Gezin, blikt terug op de Week van de Opvoeding 2017.

Op haar eigen blog reflecteert ze vaak over maatschappelijke thema's.