Waarom de Warmste Week dit jaar vroeger startte

Het voorbije weekend ging de Warmste Week van start. Wie aanwezig was op het EXPOO-congres, had geluk: de Warmste Week startte voor hen enkele dagen vroeger.

‘Sociale cohesie’ was dit jaar het centrale thema. Een thema dat niet makkelijk te vatten is. Op het programma stonden zeer uiteenlopende deelthema’s: opvoeden in de ruimte, buurtgericht werken, krachtgericht werken, burgerinitiatieven, … Toch zag ik een rode draad doorheen deze deelthema’s. De verhalen gingen steeds over de impact van (toevallige) ontmoetingen, over connecties tussen mensen.

Ish Ait Hamou – die menig vrouwenhart met zijn persoonlijk verhaal sneller deed kloppen ;-) -  verwoordde het simpel maar krachtig: “In het leven heb je mensen nodig die in jou geloven” en “toevallige kleine ontmoetingen maken je omgeving vrolijker”. Of nog: “Het enige dat negativiteit kan doorbreken, is ontmoeting met mensen”.

Er waren niet alleen verhalen over het ‘kleine ontmoeten’. Ik hoorde ook straffe verhalen over hoe ouders zelf de handen in elkaar slaan om oplossingen te bedenken die verschil maken in het leven van gezinnen. In de Bijspelerij bijvoorbeeld staan ouders samen in voor de vakantieopvang van hun kinderen. Elke dag is er iemand ‘van dienst’.

Wat opviel was de grote interesse in het thema. Nog niet zo lang geleden, werden de eerste initiatieven die inzetten op ontmoeting tussen kinderen, ouders en de lokale gemeenschap voor het eerst onder de aandacht gebracht. Dit lokte toen heel wat discussie uit: kun je ontmoeting en connectie tussen gezinnen wel faciliteren? Is dit preventieve gezinsondersteuning? En hebben we hier een rol te spelen? Vandaag heeft de aanvankelijke scepsis plaats geruimd voor grote interesse in het thema. En dit lijkt gepaard te gaan met een grotere nederigheid over onze rol als professional. Wij als professionals hebben niet het antwoord in pacht. Laat ons zoveel mogelijk aansluiten bij de eigen kracht van gezinnen en het sociale weefsel rondom gezinnen. Steeds vaker hoor ik de uitdrukking dat we als professional beter moeten worden in “being an expert in not being an expert”. Zoals bijvoorbeeld de medewerkers van Wijland: “Onze ambitie is ronddwalen. In dialoog met kinderen en ouders zoeken we steeds naar de volgende stap in de invulling van de werking.” 

Ook voor kinderpsychiater Annick Lampo die vaak werkt met kinderen en ouders die behoorlijk in de knoei zitten, is dit zoeken naar connectie een belangrijke opdracht. Goede hulpverlening is in haar visie elkaar echt willen leren kennen. Connecteren is voor haar enkel mogelijk indien je als hulpverlener dicht bij jezelf blijft, authentiek blijft. Hoe belangrijk dit voor kinderen en ouders in nood zelf is, hoor je in de getuigenissen in de documentaire hoopverlening. Een absolute aanrader! Kinderen en ouders vertellen er hoe belangrijk het is om in hulpverlening professionals tegen te komen die niet opgeven, betrokken zijn, mens zijn.

Op het congres dus geen kant-en-klare recepten voor hoe we gezinnen moeten ondersteunen. Wel veel stof tot nadenken over hoe we ons als professional gezinnen tegemoet treden.

Op de weg terug naar huis bleef bij mij vooral nazinderen dat we als professionals mogen (of zelfs moeten) dwalen en bovenal bij onszelf mogen (of opnieuw moeten) blijven. En hiermee was voor mij de Warmste Week van start gegaan. Twee dagen voor het officiële startschot.

 

VBJK
Sandra Van Der Mespel
Sandra Van Der Mespel - VBJK

VBJK - Vernieuwing in de Basisvoorzieningen voor Jonge Kinderen

Raas Van Gaverestraat 67A

9000 Gent, Belgium

+32 (0)9 232 47 35 - info@vbjk.be -  www.vbjk.be

congreszaal 2016