Vaderklap - Van verbouwing tot cohousing

We doen van cohousing.

Je kent dat wel: met anderen onder één hok wonen. In ons geval is dat hok een verbouwd huis en die anderen de grootouders van mijn vriendin. De overgrootouders dus van mijn dochter. 77 Jaar verschil, dat kan tellen

De verbouwing is pittig geweest. Een verbouwing is altijd pittig. Bedenk dan dat wij het huis van grootouders verbouwden terwijl ze erin nog inwoonden met als doel er nog eens bij te gaan wonen en je kan je wel inbeelden dat het extra pittig wordt. Een schoonmoeder met een mening, een klusgrage grootvader en een gestresseerde West-Vlaming (ik dus) geven het geheel nog meer kruiding Voeg er tenslotte een om aandacht smekende peuter aan toe en je krijgt een extreem pittig verhaaltje.

Die aandacht kreeg ze voldoende Al was het dan van haar verschillende grootouders, kinderverzorgsters of vrienden-babysits. Een boel geregel en een hoop gestress. De uitspraak huisje, tuintje, kindje krijgt plots meer betekenis.

Uiteraard heeft M er geen last van gehad. Voor ons was het erger. Je wilt er wel bij zijn, maar het werk roept, zowel professioneel, verbouwing als bijberoep. Tijd is kostbaar, O zo kostbaar.

  “Mama doen?”

   “Mama werken.”

  “Papa niet werken he. Papa spelen.”

Puppy-ogen, aan je been hangen. Hoe klein ze ook zijn, ze weten perfect hoe ze je moeten raken. En pijn deed het. Meermaals liep ik met mijn hoofd tegen de muur. Dat geef ik grif toe. Achteraf viel het allemaal wel mee en er zijn ergere dingen, maar toch. Leuk is anders.

Generaties onder één dak

De tijd vliegt en in dat kader is het een voordeel. Voor je het weet, zit je op je terras een blogartikel te schrijven. M is in de wolken met haar nieuwe huis. Ze slaapt beter in dat grote bed, loopt zich te pletter in de tuin en groet elke morgen vol enthousiasme de drie nog wat slaperige varkens. Haar buurmeisje, zes jaar ouder, is nu al haar vriendin. Na twee dagen. Kan tellen qua integratie.

Het grootste plezier is echter de aanwezigheid van die bijna tachtig jaar oudere overgrootouders. Hand in hand loopt ze met haar pipa richting de vijver om de visjes eten te geven. Ze laat zich gewillig door hem duwen op de schommel en ze kruipt voor het slapen op zijn schoot om een flesje te drinken.

M straalt. Pipa straalt. Bommie straalt. En wij, wij stralen mee. Hiervoor hebben we het gedaan. Het afbreken, het opbouwen, het ruziemaken, het discussiëren, het wenen, het lachen. Nog een keuken plaatsen, wat rommel verhuizen en we zijn er.

Ik heb me al regelmatig afgevraagd wat we hier komen doen. Zo ver van alles. Eigenlijk zitten we nu nog even te klein en hebben we een slaapkamer tekort. Het maakt eigenlijk geen hol uit. Als ik namelijk zie hoe M zich amuseert en Bommie en Pipa daarvan genieten, dan weet ik het wel. Dit is een unieke situatie. Twee tachtigers en hun achterkleinkind.  Een unieke kans voor elke generatie.

Samen voeden we haar op. Samen bouwen we een thuis. Voor ons en voor haar.

Dat het nog lang mag blijven duren.

 

blog vaderklap
Pieter van Vaderklap

Pieter, één van de auteurs van Vaderklap, vertelt over de cohousing waar generaties onder één dak samen leven en samen opvoeden.

De blog die hij samen met Dimitri Desender schrijft, geeft een inkijk in hoe het is om vader te worden en te zijn. Ze willen vaders inspireren om het goed (en misschien nog beter) te doen. 

Volg hun op Vaderklap.

Binnenkort verschijnt ook hun boek!