Luc Deneffe - Ik word week van opvoeden

Opvoeden: werken in een “groei”sector

Ik ben werkzaam in een organisatie voor bijzondere jeugdzorg.  Onze organisatie onthaalt en begeleidt tieners en jongvolwassenen, samen met wie hen omringt, en gezinnen met jong ouderschap.  Onze cao’s ressorteren nog onder de naam  “opvoedingsinstelling”.

Beter zijn de Engels- en Franstalige varianten voor het woord “opvoeden”:  “to raise a child” en “élever un enfant”. Een kind laten groeien, laten rechtkomen tot het zijn gezicht kan wenden naar de samenleving.

Wat kunnen wij doen als ouders, als opvoeders, als samenleving? 
Zorgen voor een goede bodem voor die groei, op een plek waar het kind, de jongere, de jongvolwassene mag zijn, waar het tijd krijgt om te aarden om te evolueren naar volwassen-heid.  “Gras groeit ook niet door er aan te trekken.”, zo verwoordt onze verantwoordelijke van EquiCanis, onze paardenwerking, het.

Slagen we daar niet, dan is een ontaarde mens ons deel.

Intermezzo

Toen een vrijdagavond een collega van me het kantoor binnenkwam, na een eerste contact bij een gezin aan huis, vertelde zij : “Hoe zijn die ouders en dochter er in geslaagd het zo lang te trekken zonder professionele hulp? Ik kan niet anders dan bewondering hebben. Als samenleving moeten we die mensen danken. Ik heb hen gefeliciteerd.“ 
De kijk van deze begeleider draag ik in mijn hart wanneer ik mensen ontmoet die het opvoeden even niet zien zitten of om ondersteuning van de samenleving vragen.

Opvoeden : nabij zijn in liefde en hoop

Wat me de laatste jaren opvalt in onze jeugdhulp is dat er warme woorden op de voorgrond treden: graag zien, hoopverlening, samen een krachtig liefdevol antwoord op kwetsbaarheid zoeken. Een collega verwoordt dit als volgt in de missie van zijn organisatie: ”We geloven in een wederzijdse respect- en liefdevolle samenwerkingsrelatie.”

Hoop heeft alles te maken met geloven in wat die ander droomt. In 'Trajecten van hoopverlening', een documentaire die de menselijke relatie in hulpverlening centraal stelt, kwam dit in elke getuigenis naar boven. Nadia verwoordt het als volgt: “Het toffe is dat er mensen zijn, die, wanneer je het zelf niet meer gelooft, je zeggen: ‘Wij geloven wel in jou en jij gaat er wel staan binnen zoveel jaar.’ ”

Uit diezelfde documentaire, door Karen: “Het is net wanneer je kort bij de mens staat dat je verbinding voelt, dat er iets kan gebeuren.”

Intermezzo

Toen onze organisatie zich vestigde in Holsbeek, werd op initiatief van de gemeente een infoavond georganiseerd. Naast de zeer grote betrokkenheid en warmte die we later zouden mogen ervaren, was er tijdens de eerste contacten bij sommige bewoners een ongerustheid over die nieuwkomer in de gemeente: een opvoedingsinstelling. Een ongerustheid over wat mogelijk zou komen en aldus suggestief verwoord: “Er wordt hier in de buurt nu al regelmatig ingebroken.” 
Gelukkig als een kind was ik toen mijn collega, deze suggestie niet herkennend, natuurlijk en onbevangen antwoordde: “Oei, dan zullen we moeten zien dat we onze deuren goed toe doen.”
 

Opvoeden : gelukkig als een kind

“Gelukkig als een kind”, “Ik zat te wenen als een kind.”

Blijkbaar verontschuldigen we ons als redelijke volwassenen voor echte emoties in onze taal door te verwijzen naar een kind. Of ervaren wij, volwassenen, heimwee naar een periode waarin we deze emoties nog zonder scrupules toonden?
Laat ons dus alvast beginnen de emoties van een kind te aanvaarden. Meer nog, ze serieus te nemen. Laat ons wél aandacht schenken aan het krijsen om aandacht, het wenen om wat op het eerste zicht een prul lijkt, het slaan met deuren. 
Laat ons overigens ook als volwassene onze emoties niet opzijzetten wanneer we geconfronteerd worden met onrecht of geluk, privé, professioneel of mondiaal.
Integendeel, laat de kinderen een inspiratiebron zijn.

“A madman is not someone who has lost his reason, but who has lost everything but his reason.” (G.K. Chesterton)
 

blog luc deneffe
Luc Deneffe - De Wissel vzw

Luc Deneffe is directeur van De Wissel vzw. De Wissel overkoepelt een aantal initiatieven binnen en buiten de bijzondere jeugdzorg. De Wissel wil jonge mensen in een kwetsbare positie onthalen, waarderen en sterken, samen met wie hen omringen. 

Meer op hun website www.wissel.be