Birgit Stokx (Durvendromendenkendoen) - Het duiveltje en het engeltje

‘Ik wil geen huiswerk maken! Rekenen is stom!’ Om zijn bewering kracht bij te zetten keilt hij een potlood door de keuken, tegen het raam, recht de afwasbak in en spettert mij nat. Waarop hij toch even, door al zijn boze tranen door, moet glimlachen. De preek die al klaar stond in mijn hoofd wordt afgezwakt tot een flauw ‘iedereen moet huiswerk maken’. Het slechtste argument ooit, want ‘neen dat is niet waar, zus moet nooit huiswerk maken’ komt recht in mijn gezicht terug gekatapulteerd.
Een typische situatie in ons kleine gezin. Mama die na een lange werkdag nog maar eens staat af te wassen, een zoon met wat labels die na een vermoeiende schooldag compleet overprikkeld tegen zijn zin moet werken voor school, en een dochter met downsyndroom die ondertussen in de living luidkeels aan het meezingen is met dezelfde Studio 100-musical als elke avond. De drie biggetjes. Elk met zijn eigen karakter, wensen, dromen en verlangens. 

Weg van de platgetreden paden


Het is een moeilijk evenwicht. Langs de ene kant de verstandige ouder zijn die er op toeziet dat huiswerk gemaakt wordt, groentjes opgegeten, tanden gepoetst en dat er met twee woorden gesproken wordt. Langs de andere kant die immense druk die er langs alle kanten op ons en onze kinderen afkomt af en toe flink de deur wijzen. Eens toegeven aan een diepvriespizza, aan spijbelen bij de scouts en gaan slapen zonder kattenwas. Zonder daarbij uit het oog te verliezen dat je bij elke toegeving en bij elke beslissing de basis legt van hoe een kind de rest van zijn leven mogelijks omgaat met een situatie. 
Ik ben nogal van het toegeeflijke type. Er zijn basisregels in huis: eerlijk zijn, respect hebben voor alles en iedereen en wat er ook gebeurt: het altijd goedmaken. Sorry kunnen zeggen, een knuffel geven, het uitpraten. Maar voor de rest ben ik waarschijnlijk niet de meest consequente ouder.  
Een voorbeeld: de gelabelde zoon heeft een GON-juf. En één van de zaken die zij hem nu aan het leren is, is hoe hij zijn huiswerk moet aanpakken. Hoe hij structuur in taken en lessen moet steken zodat hij tegen het einde van de week klaar is met alles. En dan vraag ik me af of ik daar als ouder niet schromelijk tekort geschoten ben. Want is dat niet iets dat ik hem had moeten bijbrengen? Heb ik niet te dikwijls gezegd dat het ok was als hij geen zin had om tafels in te oefenen of om nog een bladzijde te lezen?
Het duiveltje op mijn schouder zegt ja. Het engeltje op de andere schouder zegt neen. Want voor elke herhalingsoefening rekenen die weg viel kwam er wel iets anders in de plaats. Voor elk boek dat we te weinig lazen had ik een leuke ervaring klaar. Wij leven ons leven hier heel ervaringsgericht. Ik sleur de kinderen overal mee naartoe. Naar musea, parken, tentoonstellingen. Ik laat ze proeven van zo veel mogelijk dingen. Dat durft al eens tegenvallen, maar wat het ook is, ièts leren we er altijd wel uit. En we proberen dat zoveel mogelijk samen te beleven. Ik hoop dat het dat is wat ze later gaan meenemen als ze het nest verlaten en hun eigen leven gaan maken. Dat je niet altijd de platgetreden paden moet volgen. Dat je er af en toe eens ferm naast moet trappen. En dat het altijd goed komt. Dat je door samen te lachen, huilen, praten, eten, ervaringen te delen soms veel meer leert dan van wat in de boeken staat. Het engeltje heeft gelijk. Dat geloof ik met gans mijn hart. 

 

Birgit Stokx - Het duiveltje en het engeltje

Birgit Stokx is mama van Tiemen (9) en Maren (7).

Ze blogt voor EXPOO voor de Week van de Opvoeding.

Lees meer op haar eigen blog Durvendromendenkendoen

blog week van de opvoeding